นั่งสมาธิแล้วมีความสุขอย่างไร?
... ฉันเริ่มฝึกนั่งสมาธิเมื่อ 12 ปีที่ผ่านมา
จนถึงตอนนี้ก็ยังทำสมาธิไม่เป็น !
เมื่อเริ่มนั่งใหม่ๆสิ่งที่เกิดขึ้นคือ หลับ หลับ หลับ ไม่หลับก็ฟุ้ง สลับกันอยู่อย่างนี้ แต่ก็ไม่หยุด นั่งไปเรื่อยๆ จากหลับๆก็ใจนิ่งสนิท เรื่่องวุ่ยวายในทางโลกทั้งหลาย หายไปไหนหมดไม่รู้ ไม่น่าเชื่อ จากเครียดเรื่องงาน หรือเรื่องทั้งหลายทั้งปวง หายไปหมด ปัญหาต่างๆที่อยู่ในสมอง หายไปหมด เรื่องราวต่างๆหยุดไปชั่วขณะที่อยู่ในสมาธิ แปลกดี ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ความคิดเหล่านั้นหยุด แต่มันหยุดคิดไปเอง หายไปเอง มีแต่ใจที่สงบ ออกจากเรื่องราวทุกสิ่ง เหมือนเราอยู่คนเดียวในโลก อย่าว่าแต่ยกภูเขาออกจากอกเลย ภูเขาหายไปไหนก็ไม่รู้ หายไปเอง อัศจรรย์มาก !!
...นี่แหละมั้ง ความสุขที่เราได้รับจาก...."สมาธิ"
แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านี้ก็คือ เมื่อใจเราสงบ ปราศจากเรื่องราวใดๆ อยู่นอกเหนือการทำงานของสมอง ใจกับสมองแยกจากกัน ความสงบยิ่งทับทวียิ่งขึ้น นานเข้าๆยิ่งสงบ ยิ่งสุข บอกไม่ถูก อยากอยู่แบบนี้นาน ...
จนเวลาผ่านมา 12 ปี ถึงแม้จะยังทำสมาธิไม่เป็น แต่สิ่งที่ได้รับตลอด คือ ใจที่สงบ นั่นเอง
มนุษย์เราจะปรารถนาสิ่งใดอีกเล่า ในเมื่อ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า "นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ" ...
สุขอื่น ..ยิ่งกว่าความสงบไม่มี
ขอความสงบ จงบังเกิดขึ้นกับผู้นั่งสมาธิทุกท่านเทอญ..สาธุ
